எல்லோரும் பாதையின் முடிவில் தான் ஆனந்தம் இருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டிருக்கின்றனர். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக அவர்களுக்குப் பாதையின் போக்கிலேயே ஆனந்தம் இருப்பதை உணரமுடிவதில்லை. நீங்கள் பார்த்திருக்கலாம். தினமும் காலையில் சாலையில் மக்கள் வேக வேகமாக எதையோ ஓடிச் சென்று பிடிப்பதைப் போல ஓடிக்கொண்டிருப்பர். நேரமாகிவிட்டது என்பது வேறு. ஆனால் சரியான நேரத்திற்குப் போய்க்கொண்டிருந்தால் கூட ஏதோ olympic இல் fast walking இற்கு மெடல் வாங்குவதைப் போல ஓடிக்கொண்டிருப்பார்கள். கேட்டால் இவர்கள் வாழ்கையை சீரியஸ் ஆக அணுகுகிறார்கலாம் !!! நீங்கள் வாழ்கையை சீரியஸ் ஆகவே அனுகுங்கள். அதற்காக எதற்கு மனிதனின் மிகச் சாதாரண அசைவை, நடையை ஏன் ஒரு வேலையாகச் செய்ய முயற்சிக்கிறீர்கள் ?? நடப்பது ஒரு இயல்பான விஷயம். அதை வெறிப்பிடித்துச் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லையே ?? நிறைய பேர் இப்போது நடப்பது கூட இல்லை என்பது வேறு விஷயம். நான் சொல்வது என்னவென்றால், நீங்கள் ஒரு வேலை நிமித்தமாக நடந்து செல்ல நேர்ந்தால் நடப்பதை ஒரு வேலையாகச் செய்யாமல் அதை நீங்கள் ஆனந்தமாக இருப்பதற்குக் கிடைத்த மற்றொரு வாய்ப்பாகக் கருதி ஒவ்வொரு அடியையும், ஆனந்தமாக அற்புதமாக எடுத்து வையுங்கள் !!அதில் கிடைக்கும் சந்தோஷத்தை விட, கட கட வென்று ஓடி அந்த இடத்திற்குச் சீக்கிரமே செல்வதால் கிடைக்கும் சந்தோஷம் சிறப்பானதல்ல என்பது தான் உண்மை. நேரமாகிவிட்டதேன்றால் தவறில்லை... ஓடகூட செய்யலாம்...
ஆனால் சரியான நேரத்திற்குச் சென்றால் கூட எதற்காக பர பரப்போடு திரிய வேண்டும் ??என்னடா இது நடப்பதற்குக் கூடவா இவ்வளவு பேச வேண்டும் என்று கேட்பது தெரிகிறது !! ஆனால் இப்படி வாழ்வின் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் ஆனந்தத்தைத் தேடிக்கண்டுகொண்டுவிட்டால் அதற்கு மேல் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் புரிய வேண்டியது எதுவும் இல்லை !!
இதை எழுதுவதற்குக் காரணம், என் கல்லூரி வளாகம் தான் !! அது ஒரு wonderland மாதிரி இருக்கும். என்னுடன் பயிலும் சக மாணவர்கள் யாரும், என் கல்லூரி வளாகத்தில் அந்தக் காலை நேர நடையில் இருக்கும் அற்புதத்தை ரசித்ததில்லை என்றே நினைக்கிறேன் !!
என் அறையில் இருந்து வகுப்பிற்குச் செல்லும் அந்தப் பத்து நிமிட பயணம் தான், அந்த நாள் முழுவதற்கும் வேண்டிய உற்சாகத்தைத் தருகிறது... சுற்றிலும் மலைகள், வழி எங்கும் அழகழகான மரங்கள், புள் தரைகள், விதவிதமான வண்ண மயமான பூச் செடிகள்... கல் சுவரைப் படர்ந்து நிற்கும் கொடிகள், பெயர் தெரியாத பறவைகள், வண்ணத்துப் பூச்சிகள்... ஆஹா... எவ்வளவு அற்புதம் தெரியுமா ?? அதனால் அந்த நேரத்தின் தனிமைமகவும் ஆனந்தமாக இருக்கும் !! அந்த நிசப்தத்தில் அந்த செடி கொடிகள் அத்தனையும் நம்மிடம் பேசுவது போலவே இருக்கும்,.... அதன் உயிர் தன்மையை அப்போது நன்கு உணர முடியும்.. இது கூட ஒரு வகை யோகா தான் !!!
This entry was posted
on Saturday, December 4, 2010
at 11:32 PM
. You can follow any responses to this entry through the
comments feed
.
