உன்னை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை, உன்னைப் பார்த்தால் எனக்குக் கோபமாக வருகிறது என்றெல்லாம் அடுத்தவரிடம் கூறத்தானே தயங்கவேண்டும் ? யோசிக்க வேண்டும் ? ஆனால் மக்கள் அதை எளிதில் கூறிவிடுகின்றனர். உன்னை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும், உன்னுடைய இருப்பு எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது என்று அண்ணன் தம்பியிடமோ, ஒரு நண்பன் இன்னொரு நண்பனிடமோ, கணவன் மனைவியிடமோ அல்லது மனைவி கணவனிடமோ சக ஊழியரிடமோ ( கண்ணியமான முறையில் ) என்றெல்லாம் கூற  மக்கள் யோசிப்பது கூட இல்லை. உலகத்தில் பல மனச் சிக்கல்களுக்கு இந்தத் தயக்கம் தான் மூல காரணம். தயவு செய்து இனியாவது வாய் விட்டுப் பேசித் தொலையுங்கள்.

அன்பை வெளிப்படுத்துங்கள். அன்பு என்பது ஏதோ பயிற்சி முறையில் வரவழைக்கப்படும் ஒரு உணர்வல்ல. உங்களின் தன்மையே அன்பும் ஆனந்தமும் தான். இதை யாரும் மறுக்க முடியாது. இல்லையா ?? அப்படி இருக்கும் போது அன்பு என்னும் இயல்பான விஷயத்தை ஏன் மறைக்க வேண்டும் ?? தவறாக நினைத்தால் நினைத்து விட்டுப் போகிறார்கள். அவர்கள் கிடக்கட்டும். நாம் அன்பை வெளிப்படுத்திக் காட்டுவோம். மூடி மறைக்கும் விஷயமல்ல அன்பு. யாருக்கும் தெரியாமல் செய்த தவறைத்தான் மூடி மறைக்க வேண்டும். அன்பின் இயல்பே பொங்கி வழிவது தான். அதை " நான் போய் எப்படி...?" என்று நினைத்துத் தடுத்து நிறுத்தாதீர்கள். வெட்கப்படுவதை விட்டு விட்டு நீங்களே முதலில் ஆரம்பியுங்கள். தவறு செய்தால் தான் வெட்கப்பட வேண்டும். அன்பை வெளிப்படுத்துவதற்கு அல்ல. மாற்றம் உங்களில் இருந்து துவங்கட்டும்.  உங்களைப் பார்த்து எல்லோரும் ஆரம்பித்து விடுவார்கள். அதனால் இனிமேல் உரையாடலின் முடிவில் இனிமேல் love you bro, love you sis, love you mom இடம் பெறட்டும். நான் சொல்வது உண்மை. இந்தச் சிறு அன்பு அனைத்தையும் திருப்பிப் போட்டு விடும். செய்து பாருங்கள். தயக்கம் வேண்டாம் !! LOVE YOU ALL !!

நம் கலாச்சாரத்தில் ஒரு காலத்தில் ஆணுக்குப் பெண் சரிநிகராகத்தான் இருந்திருக்கிறாள் .  ஒரு ஆண் தன் குடும்பத்தை எப்போது வேண்டுமானாலும் உதறி விட்டு மேன்மையான வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு சுதந்திரம் இருந்ததோ, அதே சுதந்திரம் ஒரு பெண்ணுக்கும் இருந்திருக்கிறது. கார்க்கி, மைத்ரேயி, சௌர்யாயணி போன்ற பல பெண்கள் அப்படித்தான் இருதிருக்கின்றனர். ஆனால் பிற்காலத்தில் வாழ்க்கையின் சூட்சுமமான பகுதிகளை அறிந்தே இராத அளவுக்கு கொடூரமான வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்களின் படையெடுப்பால் நிலைமை தலைகீழாகி விட்டது. அவர்கள் பொன்னையும், பொருளையும் அபகரிப்பதைப்போல, பெண்ணையும், அபகரித்ததால், பெண் பாதுகாக்கப் படவேண்டியவள் ஆனாள். அதன் பிறகு ஸ்மிருதிகள் மாற்றி எழுதப்பட்டன. அவள் பூணூல் அணியக்கூடாது என்பதில் தொடங்கி பெண்ணாய்ப் பிறந்தால் முக்தியே கிட்டாது என்பது வரை மாற்றி எழுதப் பட்டன. வாழ்வின்  ஆதார நியதிகளை விளக்குபவை ஸ்மிருதிகள். அவையே ஒருதலைப் பட்சமான பொது சமூகக் கோட்பாடுகள் எம்மாத்திரம் ? ஆகையால் பெண் பாதுகாக்கப் படவேண்டியவள் என்பதிலிருந்து மாறி பெண் அடிமைப்படுத்தப்பட்டாள். ஆண் உடலளவில் பெண்ணை விட வலிமையாய் இருந்தாலும், உண்மையில் பெண் உணர்வு அளவில் மேலோங்கியே இருக்கிறாள். தான் தாழ்வானவள் என்ற உணர்வு பெண்ணுக்குள்ளும் ஆழ்ந்து ஊரிவிட்டதோ என்னவோ. அதனால்தான் தான் உயர்வு அடையும் பொருட்டு  ஒரு ஆணைப் போல் நடந்து கொள்கிறாள். இது மிகவும் ஆபாசமானது. 

உண்மை, அன்பு, கடவுள் இவை மூன்றுக்கும் எந்த விதமான வேறுபாடும் இல்லை. இவை மூன்றும் வாழ்வின் வெவ்வேறு விதமான பரிமாணங்களே.

நீங்கள் கூர்ந்து கவனிதீர்களேயானால் உங்களைச் சுற்றி உள்ள அனைத்தும் வெவ்வேறு சுழற்சி முறைகளில் இயங்குவதைக் காணலாம். உங்களைச் சுற்றி உள்ள அனைத்தும் ஏதாவது ஒரு சுழற்சியின் ஒரு பாகமாய் விளங்குவதைப் பார்க்கலாம். இது தான் படைப்பின் தன்மை. அதாவது எந்த ஒரு நிகழ்ச்சியும் இடைவிடாது தொடர்ந்து நடைபெரவேண்டுமென்று நீங்கள் விரும்பினால் அதை நேராக நடக்க விடுவதை விட (linear)
சுழற்சியின் அடிப்படையில் இயக்க வேண்டும் (cycle). இதைதான் engineering இல் நாம் feedback என்று கூறுவோம். ஒட்டுமொத்த படைப்பே இவ்வாறு தான் நிகழ்ந்துள்ளது. அணுவிலிருந்து பேரண்டம் வரை, பிறப்பிலிருந்து இறப்பு வரை எல்லாமே இதன் அடிப்படையில் தான் இயங்குகிறது. அதனால் எங்குமே எதற்குமே ஆரம்பமும் இல்லை முடிவும் இல்லை. ஒரு வட்டத்திற்கு எது ஆரம்பம் ? எது முடிவு ? இதுதான் உங்கள் உங்கள் உயிரின் தன்மை. இதற்குத் தோற்றமும் இல்லை அழிவும் இல்லை. :

மனிதனுக்கு ஆயிரம் கிரகத்தில் லட்சம் ஆராய்சிகள் செய்யத் தெரியும். ஆனால் சொந்த கிரகத்தில் சந்தோஷமாக வாழ்வது எப்படி என்று மட்டும் தெரியாது. அப்படித்தானே ?

Who said the opposite of love is hate ? love does not have any opposites.


Love is not a business to get success or failure in it. love is love itself. 

ஆசிரியரும் குருவும் ஒருவர் அல்ல. சும்மா கற்றுத்தருபவர் அல்ல குரு. உங்கள் உள்த்தன்மையையே  மாற்றி அமைக்கக் கூடியவர் தான் குரு. கணவன் மனைவி உறவோ அல்லது காதலன் காதலி உறவோ ஜென்ம ஜென்மமாகத் தொடரும் என்பதெல்லாம் ஒரு பேச்சுக்குச் சொல்வது. அப்படியே இருந்தாலும் அது மிகவும் அரிது. ஆனால் ஒரு குருவுக்கும் அவரது மாணவனுக்கும் நிகழக் கூடியது அற்புதமானது. வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாதது. உண்மையிலேயே அதுதான் பிறவி பிறவியாகத் தொடரக்கூடியது. ஒருவனுக்கு நல்ல குரு அமைந்து விட்டால் அவனது முன்னேற்றம் மிகவும் சுலபமாக நடந்து விடுகிறது. அவருடனான உறவு மிகவும் ஆழமானது. நம் பாரம்பரியத்தில் முந்தைய காலங்களில் குருவின் வருகை நிகழும் முன்பே அவருடனான உறவு ஏற்பட்டுவிடும். பிறகு அவருடைய வேலை எளிதில் முடிந்துவிடும். ஆனால் இப்போது அப்படி அல்ல. உண்மையான குரு கிடைப்பதே அரிது. அதிலும் ஓரிரு வார்த்தைகள் எச்சாகக் கூறினாலே மக்கள் விலகிவிடுகிறார்கள். அத்தகைய குருவின்  சிறப்பை உணர்வதற்காகத்தான் நம் கலாச்சாரத்தில் குரு பூர்ணிமா கொண்டாடப் படுகிறது. மேலும் அந்த நாளில்தான் ஆதி குருவாகிய சிவன் தன் ஞானத்தைத் தன் ஏழு முக்கியமான சீடர்களிடம் அளித்தார். அதனால் குரு பூர்ணிமாவை நம் குருவிடம் உள்ள பந்தத்தை புதுப்பித்துக்கொள்ளக் கிடைத்த மற்றுமொரு நாளாகக் கருதி குருவைக் கொண்டாடுவோம். இந்தவருடம் வரும் 25.07.10 பௌர்ணமி தினம் குருபூர்ணிமாவகக் கொண்டாடப் படுகிறது.

The very nature of existence is celebration.Only people who do not  know how to celebrate life will voluntarily opt for sufferings. Whomever you may be,  a prime minister or a pencil seller. You can celebrate your life at the most.

உங்கள் தெளிவின் (level of clarity) அளவு எவ்வளவோ அதைப் பொறுத்தே உங்கள் வாழ்வின் தரம் அமையும்.

மனித குலத்திற்கு ஆனந்தமாக இருப்பது எப்படி என்று கூட சொல்லித்தரவேண்டிய அளவுக்கு நிலைமை மோசமாகி விட்டது.

உங்கள் வாழ்வில் ஏதேனும் ஒரு நாளைக்காவது முழு தீவிரத்துடன் இயங்கி இருக்கிறீர்களா ? நம்மிடம் உள்ள பிரச்சனையே அது தான். கோபமாய் இருந்தாலும் சரி, சந்தோஷமாய்  இருந்தாலும் சரி, துக்கமாய் இருந்தாலும் சரி. நீங்கள் முழு தீவிரத்துடன் இருந்தால் உங்கள் தன்மையே  மாறிவிடும். உங்களுக்குள் அடுத்து நிகழக் கூடியவையே அற்புதமானதாக இருக்கும். ஆனால் மக்களிடம் உள்ள இன்னொரு பிரச்சனை என்னவென்றால் தீவிரமாய் இயங்குங்கள் என்றால் வெறி பிடித்து இயங்குகிறார்கள், ஆனந்தமாய் இருங்கள் என்றால் சோம்பேறி ஆகிவிடுகிறார்கள்.

கடவுள் உலகைப் படைத்தார் என்றால் அவர் எங்கேயோ நின்றுகொண்டல்லவா இந்த முழு பிரபஞ்சத்தையும் படைத்திருக்க வேண்டும் ? அதாவது இந்த முழு பிரபஞ்சத்தில் கடவுள் எங்கேயும் இல்லை என்றல்லவா பொருள் படுகிறது ? ஆனால் அப்படி அல்ல. உங்கள் தன்மை இன்னும் உயர்ந்தால் கடவுளே இந்தப் பிராஞ்சமாக ஆகியுள்ளார் என்பதைப் புரிந்து கொள்வீர்கள். 

யோக மரபு கடவுளை உலகைப் படைத்தவராய்க் காட்டவில்லை.வாழ்வின் விதையாகக்காட்டவில்லை. மாறாக வாழ்வின் மலர்ச்சியாகக் கடவுளைக் காட்டுகிறது. ஏனெனின் உங்களுக்குள் நிகழும் உச்சபட்ச மலர்ச்சியே கடவுள்தான். அதனாலதான் யோக மரபில் கடவுளைக்க் குறிப்பதற்கு மலர் காட்டப் படுகிறது. உங்களுக்குள் கடவுள் தன்மை வந்து விட்டால் நீங்கள் அற்புதமான மனிதராய் மாறி விடுவீர்கள்.

இந்து என்பது ஒரு மதம் அல்ல. இது ஒரு கலாசாரம். மதம் என்றால் அதற்கு ஒரு கடவுள், ஒரு வழிபாட்டு முறை, ஒரு புனித நூல் மட்டுமே இருக்க முடியும். ஆனால் நம் பாரம்பரியத்தில் எத்தனையோ கடவுளர்கள், எத்தனையோ வழிபாட்டு முறைகள், எத்தனையோ புனித நூல்கள் இருக்கின்றன. இந்த கலாசாரத்தின் உண்மையான பெயர் ஸநாதன தர்மம். இதன் நேரடிப் பொருள் இந்தக் கலாசாரத்தின் தலைவன் யாரென்று அறியப்படாதது என்பதாகும். இந்தக் கலாச்சாரத்தில் சைவம், வைணவம், சாக்தம், பைரவம், அகோரம் போன்ற  முக்கியமான எட்டு மதங்கள் இருந்திருக்கின்றன. காலப்போக்கில் அவையெல்லாம் அழிந்து காணாமல் போய்விட்டன. இப்போது எதோ சைவமும் வைணவமும் கொஞ்சம் இருக்கின்றன. ஆகவே இந்து என்பது ஒரு கலாசாரம். இது ஒரு பாரம்பரியம்.

நல்லது என்பதும் கெட்டது என்பதும் அவரவர்களின் அனுபவங்களைப் பொருத்தது. ஏனெனில் உங்களுக்கு நல்லதாய்ப் படுவது வேறு ஒருவருக்கு கெட்டதாய்ப் படும். வேறு ஒருவருக்கு நல்லதாய்ப் படுவது உங்களுக்குக் கெட்டதாய்ப் படும். நல்லது கெட்டது என்று பிரித்துப் பார்ப்பதை விட அறிவாளித்தனமனது, முட்டாள் தனமானது என்று பிரித்துப் பாருங்கள். வாழ்கையைப் பற்றி ஏதேனும் புரிவதற்கு வாய்ப்புள்ளது.   

உங்களிடம் ஒரு வேண்டுகோள் : நீங்கள் கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவராய் இருந்தால் தயவுசெய்து கடவுளிடம் பிச்சை கேட்காதீர்கள். பென்சில் கொடு, பேனா கொடு, கத்தரிக்காய் கொடு என்று புலம்பாதீர்கள். அதற்குத்தான் அவன் மூளையைக் கொடுத்திருக்கிறான். உறைய விடுவதற்கு அல்ல மூளை. தயவு செய்து அதை உபயோகப் படுத்துங்கள்.
     துரதிர்ஷ்ட வசமாக இப்போது பிரார்த்தனை என்றால் பிச்சை எடுப்பது என்றாகிவிட்டது. அப்படி இல்லாமல் உங்கள் வாழ்வே பிரார்த்தனைத் தன்மையோடு இருந்து விட்டால்  நீங்கள் பிச்சை எடுப்பதை நிறுத்திவிட்டு, நிறைவைக் காண ஆரம்பிப்பீர்கள்.

இருளை விலக்க வந்தவரல்ல குரு. இருளை விளக்க வந்தவர் தான் குரு.குரு என்பது ஒரு வாய்ப்பு. அவர் திக்குத் தெரியாத காட்டிற்கு ஒரு வரைபடம் போல. குருவை உபயோகப் படுத்திக்கொள்ள நினைக்காமல் அவரோடு இருக்கப் பழகுங்கள். குருவும் ஆசிரியரும் ஒருவர் அல்ல. பள்ளிக்கூட வாத்தியார் மட்டுமே ஆசிரியர் அல்ல. உங்களுக்கு வாழ்கையை எப்படி வாழ்வது என்று கற்றுத்தரும் ஒவ்வொருவருமே ஆசிரியர் தான். ஆனால் குரு என்பவர் உங்கள் வாழ்வின் தன்மையையே உச்சத்திற்குக் கொண்டுசெல்லக் கூடிய ஒரு வாய்ப்பு. பிழைப்பைத் தேடும் விஷயங்களைத் தாண்டி, படைப்பின் மூலத்திற்கே நம்மைச் செலுத்தும் ஒரு உந்துகோல்.
ஆனால் தற்கால கல்வி முறை மேற்க்கத்திய கலாச்சாரத்தின் தாக்கத்தால் உள்நிலை நோக்கிய வளர்ச்சியைக் கண்டுகொலாமல் விட்டு விட்டது. அதனால் குருவின் தேவையும் அவசியமும் தற்கால மனித குலத்திற்கு இல்லாமல் போய் விட்டது. அதனால் தான் மனிதன் இதுநாள் வரை தன் பிழைப்பின் தரத்தைத் தான் உயர்த்திக்கொண்டிருக்கிறான். பிழைப்பைத் தாண்டி அவனால் எதுவும் செய்ய முடிவதில்லை.
பரவாயில்லை. இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். அப்படியாவது அவன் தன் உச்சகட்ட சந்தோஷத்தை அடைந்து விட்டானா ?? இல்லை. அதுவும் இல்லை.அவன் பிழைப்பை முன்னேற்ற எது செய்தாலும் அது ஆனந்தமாய் இருப்பதைப் போல் தோன்றுகிறது. ஆனால் சிறிது காலத்தில் அவனுக்கு நிறைவின்மை ஏற்பட்டு விடுகிறது. இது ஏன் இப்படி ?? ஏன் என்றால் அவனுடைய உண்மையான ஆனந்தம் பிழைப்பின் தரத்தை  பிழைப்பின் தரத்தை உயர்த்துவதில் இல்லை. அவனுடைய உள்நிலை போதுமான வளர்ச்சி அடைந்துவிட்டால் அவன் நிறைவை எட்டி விடுவான். ஏனெனில் அவன் நிறைவை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான். நிறைவு தான் ஆனந்தம் தருவது. அதனால் ஆனந்தத்தை அடைய நிறைவை நோக்கி ஓடுகிறான். ஆனால் அவனுக்கு அவனுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய புரிதலும் அனுபவமும் ஐம்புலன்களுக்கு உட்பட்டே இருக்கின்றன. ஐம்புலன்கள் அத்தனையும் போருல்தன்மைக்கு உட்பட்டே இயங்கி வருகின்றன. அவற்றால் அதைத் தாண்டி எதையும் உணர முடியாது. இதுதான் அவற்றின் இயல்பு. மனிதனுக்கு பிழைப்பு மட்டுமே வாழ்க்கையானால் ஐம்புலன்கள் போதும். அதுதான் நிறைவு. இந்த நிறைவில்தான் பரிணாம வளர்ச்சியில் மனிதனுக்குக் கீழுள்ள அத்தனை ஜீவராசிகளும் வாழ்கின்றன. அவற்றிற்குப்  பிழைப்பு தான் நிறைவு. அவை ஆனந்தமாகத்தான் இருக்கின்றன. வயிறு நிரம்பி விட்டால் அங்கே பிரச்சனை முடிந்தது. மனிதனுக்கும் அப்படி இருந்து விட்டால் பரவாயில்லை. அவனும் ஆனந்தமாகத்தான் இருப்பான். ஆனால் இங்கே வயிறு நிரம்பாவிட்டால் ஒரு பிரச்சனை. நிரம்பிவிட்டால் ஆயிரம் பிரச்சனை. அதற்குப் பிறகுதான் அவனுக்கு வாழ்கையே ஆரம்பிக்கிறது. பல்லாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னால் மனிதனுடைய வாழ்கையும் பிழைப்பைச் சுற்றியே நிகழ்ந்து வந்துள்ளது. ஆனால் ஏதோ ஒரு உந்துதல் காரணமாக அவன் அந்த மிருகத் தன்மையிலிருந்து நாகரிகம் என்னும் ஒழுங்கு முறைக்கு வந்தான். அந்த ஏதோ ஒரு உந்துதல் தான் மனிதனை குரங்கிலிருந்து பரிணாமப் பட்டு தனி ஒரு புத்திசாலிதனமான உயிரினமாக வளரவிட்டது. அதுதான் இத்தனை வளர்ச்சிக்கும் கண்டுபிடிப்புகளுக்கும் மூலகாரனமாகத் திகழ்கிறது. அதைத்தான் பொதுவாக ஆறாவது அறிவு என்று சொல்லுகிறோம். அதுதான் பிழைப்பையும் பொருள்தன்மையையும் தாண்டிய வாழ்க்கையைப் பற்றிய புரிதல். அந்தப் புரிதலின் உச்சத்தில் தான் அவனுடைய நிறைவு உள்ளது. அவன் இத்தனை ஆண்டுகளாகத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் நிறைவும் ஆனந்தமும் அந்த புரிதலின் உச்சத்தில் தான் உள்ளது. அங்கே தான் புலன்களுக்கு அப்பாற்ப்பட்ட படைப்பின் மேன்மையான விஷயங்களை உணர்தலை நோக்கி மனிதத் தன்மை நகர்கிறது. அவ்வாறு அது நகர்ந்து விட்டால் அது மனிதத் தன்மை என்னும் அடையாளத்தை விட்டு படைப்பின் மூலத்தோடு, அந்த எல்லை இல்லாத தன்மையோடு அது கலக்கிறது. இதற்குப் பெயர் தான் ஞானம். இந்த முழு வழிமுறைக்கும் போதிய தொழில்நுட்பம் ஏற்கனவே கண்டறியப்பட்டு, உணரப்பட்டு, வெற்றி காணப்பட்டதோடு மட்டுமல்லாமல் நடைமுறையில் ஒரு காலத்தில் வாழ்வின் ஒரு அங்கமாகவே இருந்துள்ளது. அந்தத் தொளில்நுட்பத்திற்குப் பெயர் தான் யோகா. அது ஒரு பாட முறையாக இல்லாமல், text books களாக வடிவமைக்கப் பாடாமல் ஒரு கலாச்சாரமாகவே, ஒரு பாரம்பரியமாகவே இந்த குரு சிஷ்ய முறை இருந்து வந்துள்ளது. அதனால் தான்  ஒரு குரு இவ்வளவு மேன்மை பொருந்தியவர் என்று சொல்கிறோம். மனிதத் தன்மையிலிருந்து கடவுள் தன்மையை நோக்கி,. படைப்புத் தன்மையை நோக்கி நம்மை அவர் அழைத்துச் செல்வதால் இந்தக் கலாச்சாரத்தில்  குரு என்பவர் தெய்வமாகவே போற்றப் படுகிறார். நம் இலக்கு ஆனந்தம் இல்லை என்றால் பரவாயில்லை. விட்டு விடலாம். ஒன்றும் தேவை இல்லை. ஆனால் நம் உண்மையான இயல்பே ஆனந்தம் தான். ஆனந்தத்தை நோக்கி நகர்வதுதான். ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்க்கையும்  அந்த ஆனந்தத்தை நோக்கித்தான். இது மறுக்கமுடியாத உண்மை. அந்த நீங்காத ஆனந்தம், the everlasting joy வேண்டுமென்றால் அதற்கு யோகா அவசியமாகிறது. யோகா அவசியமென்றால் அதற்கு ஒரு குருவும் தேவைப் படுகிறார்.

நீங்கள் இந்த உலகுக்குச் செய்யும் உன்னதமான கடமையே நீங்கள் ஆனந்தமாக இருப்பது தான்.

படைப்பு என்பதே ஆனந்தத்தின் வெளிப்பாடு. ஒரு புட் பால் ஆட்டத்தைப் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருபவரிடம் நீங்கள் ஏன் சந்தோஷமாக உள்ளீர்கள் என்று கேட்க முடியாது. ஏனெனில் அது ஆனந்தத்தின் வெளிப்பாடு . அதே போல படைப்பு ஏன் நிகழ்ந்துள்ளது என்று
கேட்பதிலும் எந்தப் பயனும் இல்லை. அது உச்சபட்ச ஆனந்தத்தின் வெளிப்பாடு. நீங்களே யோசித்துப் பாருங்கள், நீங்கள் எப்போதெல்லாம்  ஆனந்தமாக இருந்தீர்களோ அப்போதெல்லாம் நீங்கள் ஒரு படைப்பாளியகத்தான் ( creative ) இருந்திருப்பீர்கள்.
    அதாவது படைப்பு எங்கெல்லாம் நிகழ்கிறதோ அப்போது ஆனந்தம் தான் அதற்கு மூலகாரணமாக இருந்திருக்க முடியும். உதாரணமாக, கார் காலத்தில் தான் ஒரு தவளை தன் இணையுடன் கூடுகிறது. ஏனெனில் அந்தக் காலத்தில் தான் அது உச்ச கட்ட சந்தோஷத்தை உணர்கிறது. அதன் விளைவாக இன்னொரு தவளையின் பிறப்பு நேரிடுகிறது. இதுதான் ஆனந்தத்தின் வெளிப்பாடு. இது கீழான நிலையில் நிகழ்ந்தால் ஒரு உயிரின் பிறப்பு ; அதுவே மேலான நிலையில் நிகழ்ந்தால் அது இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் பிறப்பு.

உண்மையற்றதிலிருந்து உண்மைக்கும்,